Tekstbureau Kiki Koning

Een stad vol scharrelhanen

Een fatsoenlijke gemeente hanteert een fatsoenlijk hondenbeleid. De gemeente Wageningen heeft dat beleid in juni aangescherpt. Sindsdien gonst het hier van de loslopende honden. De verscherping heeft te maken met een groep hondenbezitters die de mond vol heeft van hondenpoep, maar schijt aan het losloopverbod.

...

Leden van deze tegendraadse groep hebben duidelijke kenmerken  

Ze zwalken dagelijks door de stad. Het zijn vrijwel altijd mannen. Buik vooruit, geveinsde O-benen en hun blik op dakgoothoogte. Het soort kerels dat thuis hun vuile onderbroek en sokken door het huis strooit. Ze doen me denken aan een scharrelhaan die zijn territorium naar eigen goeddunken uitbreidt. Ik heb er nog nooit een met een hondenpoepzakje zien lopen. Dat type vent legt zijn hond dus een losloopgebod op. 

Zijn viervoeter heeft andere ideeën over deze verplichte losloperij  

Een hond wil gewoonweg weinig te kiezen hebben. Anders krijgt hij keuzestress. Kijk maar naar zijn gedragingen.  Een bak vol met de hondste speeltjes laat hij onaangeroerd. 1 voorwerp is hem mans genoeg. Een 4 gangendiner maakt hem tot hongerstaker. Elke dag hetzelfde eten houdt hem gezond en graag.

Een hond is een gewoontedier met vaste rituelen  

Getuige het aantal huishoudens waar de hond de bedtijd van zijn baas bepaalt. En wat dacht je van het koekje na de wandeling? Vergeet het maar eens en hij dramt net zolang tot zijn bek gevuld wordt. Een hond hangt ook graag de butler uit. Vol hartstocht brengt hij zijn baas krant en pantoffels. Jong geleerd is nooit afgeleerd.

Een hond die los over straat moet, voelt zich ongelukkig

Hij heeft opeens geen uitdagingen meer. Er valt plotseling zoveel te kiezen dat hij als een kartelschaar de straat door schiet. De invoering van dat vrij rondlopen heeft al zijn rituelen om zeep geholpen. Weg vaste pispaal. Foetsie lekker plekje om een drol te deponeren. Van ellende zoekt hij zijn heil in de eerste de beste tuin en stort zijn donut daar. Niks meer kwijlen en klappertanden als hij in de verte loopse Nouska ruikt. Hij rent haar eenvoudig tegemoet en duikt er bovenop. Dag uitdaging, dag aangelijnde wanhoop. En wat doet zijn stoere baas? Die houdt zich fijn van den domme.  Zit, af, blijf is verleden tijd. Alles voor niets geleerd. Hij hoeft enkel nog te reageren op 'hiiieeerrr' en dat hoeft van hem ook niet meer. Hij wordt depri van teveel vrijheid, zijn baas vrolijk.

Hoe anders gaat het als je om je huisdier geeft        

In dat geval ga je bepakt en bezakt van huis. Je viervoeter kort aangelijnd. Je zakken overvloedig gevuld met schep, poepzakken en tissues. Strak in de pas, blik vooruit richting uitlaatplaats. Veelvuldig fluister je je huisdier toe dat de plaats van bestemming bijna in zicht is. En als zijn drol even later dampend in het gras neerzijgt, prijs je hondlief als je eigen kind.

Een aangelijnde hond heeft nog competitie met zijn baas  

Dat maakt zijn hondenhart blij. Lekker trekken aan de lijn, hijgen en rochelen. Ongegeneerd blaffen naar soortgenoten verderop. Zijn baas shockerend door midden op straat een drol te draaien, of een passerend mormel naar de keel te vliegen. Tijdens een baasjes rendez-vous snel zijn poot optillen tegen die vreemde broekspijp. Dat zijn zaken die een hond gelukkig maken.

De gemeente Wageningen denkt mee. Depressieve honden kunnen zich melden. Bij het hondenloket.